Stichting Childrenshome

financiele adoptie van weeskinderen in India

deel onze site:

Daphne Habets bezoekt haar adoptiekind Kavitha


Voorverslag, december 2010

Omdat ik jaren geleden tijdens een reis in Sri Lanka met eigen ogen gezien heb wat je als individuele Hollander voor niet één kind maar uiteindelijk een heel gezin kunt doen, was ik sindsdien op zoek naar een organisatie waar ik vertrouwen in kon stellen èn waarbij ik een persoonlijke relatie met het sponsorkindje kan opbouwen.

Vorig jaar kwam ik bij een google actie Jan en Lia van Children’s Home tegen. Er zijn inmiddels al veel directe en indirecte contactmomenten geweest met Kavitha en Jan en Lia. Zelfs tijdens mijn wereldreis waarbij Lia mij per mail de post van Kavitha doorstuurde. Ook werd ik met fantastische Brabantse gastvrijheid ontvangen toen ik bij Jan en Lia langsging om de volgende reis te bespreken: voor de tweede keer in mijn leven ga ik naar India en dit keer niet zozeer voor “vakantie” maar omdat ik heel erg graag Kavitha wil ontmoeten en echt wil ervaren hoe zij leeft, wie haar vriendjes zijn, hoe de dagelijkse gang van zaken is en om er achter te komen wat wij voor de plaatselijke organisatie (kunnen) betekenen.

Al eerder was ik tijdens een rondreis in Tamil Nadu en ik weet dus al redelijk hoe het land eruit ziet. Maar om er in ondergedompeld te worden is iets anders. Niet in een hotel slapen en dure toeristische excursies doen, ..nee leven zoals de kinderen daar leven en met Lia, Jan en de broeder mee allerlei bezoeken brengen aan de bijbehorende weeshuizen en belangrijke plekken (zoals de school). Zijn waar je verre sponsorkindje leeft. Op één of andere manier voel ik een verbondenheid met Kavitha en ik wil graag zoveel mogelijk over haar en haar leven te weten komen maar ik ben ook nieuwsgierig naar de plaatselijke organisatie daar: hoe werken ze daar, hoe zijn ze georganiseerd, waar lopen ze tegen aan, hoe vieren ze bijvoorbeeld verjaardagen? Genoeg reden dus voor een ongebruikelijke maar o zo spannende reis!

23 December is het zo ver. Dan vertrekken we met zijn drieën richting Pudhu Punal. Daar zullen we ongeveer 2 weken overnachten en allerlei bezoeken aan andere weeshuizen brengen, zaken regelen en bekijken en zal er voor mij ruimte zijn om tijd met Kavitha door te brengen. Na die twee weken trekken Jan en Lia door naar het weeshuis aan de kust en zal ik (ik ken de kust al) het eerste deeltje van mijn vlucht richting huis maken.

Ik blijf dan echter eerst nog zo’n 4 dagen in Chennai (de 4e stad van India) om daar zo mogelijk bij mensen thuis in een B&B te verblijven. Zodoende kan ik nóg meer te weten te komen van het dagelijks leven in India. Ik zal een verslag schrijven van deze reis en hoop dat dit u stimuleert om ook zo’n reis te maken. Zuid India is een prachtig gebied om te bereizen. Ik ben ervan overtuigd dat dit een hele bijzondere en onvergetelijke ervaring zal worden!!

Daphne Habets ontmoette haar financiële adoptie kind Kavitha in het weeshuis in India     

Januari 2011

Wat een reis: 2,5 week India waarvan 2 weken mee langs de weeshuizen en projecten van Children’s Home! Ondanks dat ik een ervaren reiziger ben, kan ik niet anders zeggen dat dit een hele heftige reis was: er is geen land dat meer verschilt van Nederland. Met name door open te staan voor de cultuur en gebruiken word je continu geconfronteerd met gebeurtenissen, emoties (de kindjes en hun achtergronden) maar ook omgevingsfactoren (armoede, hygiene) die je op je grondvesten doen schudden. Dat is India want de lijfspreuk van India is niet voor niets “Incredible India!”.
Het ontmoeten van Kavitha, maar zeker ook het ontmoeten en meemaken van andere kindjes heeft de foto’s op de site doen gaan leven: het zijn geen “cases”of foto’s met verhaaltjes meer, het is niet meer een brief van het verre kindje Kavitha. Nee, het zijn unieke mensjes met hun eigen persoonlijkheden. Mensjes die zonder hulp en onderwijs in de kinderarbeid, prostitutie en  onderdrukking zouden komen, of in het geval van meisjes na de geboorte meteen vermoord zouden worden als,….Children’s Home en de lokale stichting SJDT er niet zouden zijn.

Dat is de dagelijkse realiteit van India en met die realiteit zijn we regelmatig geconfronteerd
(zie ook onze verslagen op http://daphnehabets.waarbenjij.nu/ en http://childrenshome2010.waarbenjij.nu/

Nieuwsgierig als ik ben heb ik iedereen de oren van het hoofd gevraagd, heb overal kunnen kijken en ben er van overtuigd geraakt dat beide stichtingen zich met hart en ziel inzetten voor de kanslozen van India. En dat is in een land waar corruptie een dagelijks gebeuren is, zeker niet altijd logisch en verdient absoluut een applaus voor beiden.  Ook is het niet altijd makkelijk om zaken te doen met een andere cultuur waarin veel gebruiken niet altijd logisch voor ons zijn.

Fantastisch is het om te zien dat kinderen -die vaak al een heel leven achter de rug hebben-  vrolijk, speels, gezond, lief en knuffelig zijn. Dat ze stralen. Dat ze veelal met open vizier de wereld inkijken. Dat ze zelf daadwerkelijk het gevoel hebben dat hun medeweeshuisgenoten hun familie is. Dat ze opgevoed worden binnen een systeem dat ze klaarmaakt voor hun eigen India volwassen-wereld en dat ze happy zijn. In de 2 weken dat ik er geweest ben en vele kinderen gezien heb, heb ik 1 keer een kindje zien huilen en 2 keer een hele kleine onderlinge onenigheid meegemaakt en geen van de kinderen was ziek. Dat is wel wat anders dan onze eigen kinderen!

Eerlijk is eerlijk: er kwam een moment dat ik dacht: “Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Dit is een druppel op de gloeiende plaat in een land met 1,6 miljard mensen”. Maar nu ik deze mensen (bijvoorbeeld van het Dalit-DEET project) zelf gezien en ervaren heb, kan ik niet anders concluderen dan dat wij de hoop zijn voor deze gemeenschappen en kinderen. Dat ze door ons hun eigen toekomst kunnen veranderen en een vuist kunnen maken binnen hun eigen (kasten)cultuur. Iets wat ons maar 10-15 euro kost maar voor hun hoop en vertrouwen is en straks een betere toekomst. Want feit is dat de economische groei van India razendsnel gaat. Maar door de inflatie op bijvoorbeeld voedsel worden de armen alleen armer en profiteren zij daar tot op heden beslist niet van mee. Waarom? Omdat ze tot de laagste kasten behoren en en nooit geleerd hebben dat ze het allemaal niet hoeven te accepteren.

Ik vind het fantastisch wat Jan en Lia opgezet hebben en ben er trots op dat ik via hun Children’s Home Kavitha een fijne toekomst kan geven. Bedankt voor deze onvergetelijke en bijzonder indrukwekkende ervaring!

Daphne Habets