Stichting Childrenshome

financiele adoptie van weeskinderen in India

deel onze site:

 

Februari 2014 - Reisverslag Pudhu Punal van Paul Smit, 

In februari 2014 vloog ik naar India en als eerste stond een bezoek aan het kindertehuis Pudhu Punal op het programma. We werden keurig opgehaald bij ons hotel en naar Pudhu Punal gebracht, waar een groep schattige kinderen ons op stonden te wachten. We voelden ons direct erg welkom en de gastvrijheid gedurende de twee dagen was van hoog niveau!

M’n drie ‘adoptiekinderen’ kregen in de middag vrij van school en op het plein ontmoette ik hen. Thanalakshmi is acht jaar oud, Krishna Priya is tien en Pandimeena is veertien. Pandimeena sprak een klein beetje Engels en via haar als tolk kon ik ook met Thanalakshmi en Krishna Priya communiceren. 




Het was een erg mooie ervaring om ze te ontmoeten. Het is leuk om te merken dat je met briefwisselingen in de loop van de tijd een band op bouwt en om ze dan in het echt te zien was voor mij heel bijzonder. Ze lieten me hun slaapplaats zien, hun koffertjes met wat kleding en ik kreeg een rondleiding door het kindertehuis.

Er is een klein speeltuintje, een plaats waar ze kunnen sporten en aan de achterzijde bevinden zich de varkens en de konijnen. Ik vroeg hen wat ze met de varkens deden. Een van de begeleidsters zei netjes ‘die verkopen we’. Maar de kinderen haakten daar direct op in met ‘nee, die slachten we en eten we op!’ Zo groeien de kinderen op met dieren, leren om ze te verzorgen en het slachten… dat doen ze gelukkig niet zelf. Maar het opeten weer wel. En met plezier want vlees is voor hen een luxe. 


Ze slapen in cottages waar ze met ongeveer 12 personen verblijven. Ze hebben een klein kussentje en een heel dun matje waarop ze liggen. Ik zou geen oog dichtdoen, maar zij doen dit al zo hun hele leven.


Vorig jaar was ik zelfs bij een gezin die wel een bed hadden, maar waar ze toch op de grond sliepen want ‘dat lag lekkerder’. Dat vind ik het leuke aan India, alles is daar anders en je gehele Westerse conditionering kun je naast je neerleggen wanneer je daar bent. Mannen en vrouwen raken elkaar nauwelijks aan in het openbaar, maar jonge mannen lopen wel hand in hand of met hun arm om elkaar heen. Bij het eten dient de vrouw het op en pas als de man is uitgegeten mag zij eten. Het verkeer is totale chaos met idiote inhaalmanoeuvres en getoeter. Maar zelfs dat went al na een paar dagen en in India is het de normaalste zaak van de wereld.

In de avond werd er een culturele show voor ons opgevoerd. Erg leuk en ik was positief verrast door het hoge niveau van dansen. Tijdens de show was er een ‘powercut’, iets dat in India heel normaal is. De stroom viel uit middenin een nummer, maar niemand reageert daarop. Gedurende een minuut of vier wachtten alle kinderen rustig en zodra de stroom weer terug was, gingen ze verder met dansen.


Dankzij het werk van Jan & Lia en de hulp van alle adoptie ouders hebben de kinderen het hier goed. Het verschil tussen de kinderen die op straat leven en de kinderen die in een kindertehuis worden opgenomen is groot. Hier hebben ze de juiste zorg, bescherming, voeding, een opleiding en ze vormen een hechte groep. Ik heb nu zelf kunnen zien dat de 15 euro per maand echt het verschil maakt.
 

 

Bezoek aan DEET



Na onze bezoeken aan de kindertehuizen spraken we af met Antoni en zijn vrouw Prema Latha van stichting DEET. Wij dachten dat we alleen gingen lunchen, maar bij aankomst werden we ook hier zeer hartelijk ontvangen door een grote groep kinderen en ouders en kregen we een welkomstceremonie. De kinderen zongen liedjes en gelukkig had ik nog een grote zak ballonnen in m’n rugzak om uit te delen.

De sponsoring van kinderen in de dorpen verloopt via de Stichting Childrenshome en Prema Latha zorgt ervoor dat de maandelijkse 10 euro per kind op de juiste plaats terechtkomt. De ouders noteren in een schriftje welke kosten ze voor het kind gemaakt hebben, waarbij het voornamelijk gaat om medische kosten, eten en kleding. 

Antoni en zijn vrouw namen ons mee naar een van de dorpjes waar gesponsorde kinderen wonen. Het is bijzonder om in zo’n dorpje rond te lopen waar je als toerist normaliter nooit zou komen. De mensen leven in kleine huisjes waarbij de ouders soms buiten slapen omdat het huis te klein is voor de gehele familie. De meeste mensen in dit dorp werken als coolie op het land, 14 uur per dag in de bloedhete zon voor 100 roepies.
Dat is omgerekend zo’n 1 euro 20. Ik heb aan de gezinnen waar de financieel geadopteerde kinderen wonen diverse spullen uitgedeeld zoals matrassen, emmers, tandenborstels, tandpasta enz. Voor de kinderen die in het hostel in Dindigul verblijven schrijfblokken, haarshampoo en andere toiletartikelen. Dit gebeurt ieder half jaar en maakt onderdeel uit van het ondersteuningsprogramma van DEET en de Stichting Childrenshome.



Het voordeel van sponsoring van dorpskinderen is dat zij bij de eigen familie kunnen blijven wonen. Tevens zorgt dit ervoor dat de kindertehuizen niet overvol raken. Voor ons is een tientje, voor het kind iedere maand weer, een wereld van verschil.