Stichting Childrenshome

financiele adoptie van weeskinderen in India

deel onze site:

Suzan Stolk bezoekt India en adoptiekind Raja Lakshmi!

Raja Lakshmi kreeg bezoek in India van haar adoptieouder Suzan StolkBeste adoptieouders en sponsors,

Alweer een jaar geleden ben ik via internet  terecht gekomen bij de site van Jan en Lia. Het professionele karakter in combinatie met de open communicatie sprak me gelijk aan. Ik heb dan ook niet lang hoeven nadenken over de financiële adoptie van Raja Lakshmi. Wat een prachtig meisje!

Wat zo eigenlijk onschuldig begon, resulteert nu in een rondreis door India en een bezoek aan het weeshuis Pudhu Punal, samen met mijn vader. Een verre reis onderneem je niet zomaar, de wens om als vader en dochter eens de grenzen van Europa te trotseren hadden we al langer. De keuze voor juist deze reis werd zeker beïnvloed door de nieuwsbrieven en reisverslagen van Jan en Lia, maar ook de tekening en foto’s die ik van Raja mocht ontvangen. Het kan gewoon niet anders, India is een prachtig kleurrijk land en de bijdrage die wij allemaal via Stichting Childrenshome leveren is iets om gewoon te moeten ervaren.

Onze reis start in het noorden en eindigt in het zuiden, met een kort bezoek aan Raja! In mijn rugzak neem ik naast veel praktische zaken, ook nuttige adviezen mee, zoals: ‘je kunt niet voor iedereen zorgen’ en ‘laat je normen en waarden los’. Tijdens een bezoek aan Jan en Lia hebben we het hier ook nog over gehad. Een planning (zoals een dansles van de kinderen) op dinsdag kan ook gerust een donderdag zijn……..

Over minder dan een week zijn we al in India. Ik heb er ontzettend veel zin in en laat alles lekker over me heen komen. Of dat voldoende is om de cultuurschok de baas te kunnen?

Als ik terug ben zal ik het jullie laten weten en alles vertellen over het bezoek aan India, Pudhu Punal en Raja!        

Suzan Stolk

Entree van weeshuis Pudhu Punal
De entree van Pudhu Punal De kinderen in de rij voor een presentje

Lief, enthousiast en zo vrolijk! Pudhu Punal!

Het is al weer 10 weken geleden, mijn bezoek aan India. Samen met mijn vader kijk ik terug op een intensieve en indrukwekkende rondreis. Nog regelmatig hebben we het erover en ik moet eerlijk bekennen dat wekelijks, zo niet dagelijks mijn gedachten me weer even terug nemen naar diverse momenten van de reis.

Zo wandel ik het ene moment nog richting de heilige Ganges en zie ik alleen maar mensen op me af komen; mensen die je bekijken omdat je zo anders bent, mensen die je smeken om wat te eten of wat geld. Het andere moment sta ik voor de Taj Mahal te genieten van dit wereldwonder. Net zo makkelijk wandel ik door de moesson in het zuiden van India naar een internetcafé om mijn laatste ervaringen van me af te schrijven. Vandaag zijn het deze beelden die door mijn gedachten schieten, maar morgen zullen het weer andere gedachten zijn. Stukje bij beetje krijgt alles zo een plaatsje.

 

Wat al meer een plekje heeft gekregen en wat ik ook echt koester is ons bezoek aan de weeshuizen. Al eerder heb ik daar wat over geschreven en wanneer ik dat teruglees, valt me op hoeveel kleine details van dat bezoek ik niet wilde vergeten en hoe intens dit bezoek voor mij en ook mijn vader was.

Tijdens onze reis heb ik in veel grote steden kinderen ontmoet die zo vechten voor hun primaire levensbehoefte, dat het kind in hen niet zichtbaar is.

Nog voor mijn bezoek aan het weeshuis heb ik veel moeten denken aan een stukje tekst uit het lied ‘Morgen zal het vrede zijn' van Marco Borsato.

‘Maar al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit jou?.............
mooie ogen zijn vergiftigd, zijn aan het geweld gewend.....
maar niemand ziet hoe klein je bent.....
niemand ziet hoe klein je bent....'

Naarmate het bezoek aan Pudhu Punal en Raja dichterbij kwam, sloeg de twijfel een beetje toe; kan het werkelijk zo zijn dat deze kinderen het geluk weer kennen? Vanaf het moment van aankomst tot het moment van vertrek heb ik zelf mogen ervaren dat dit kan. Vooral Raja heeft me dit laten zien. Ze kende me niet, maar hield toch mijn hand vast, stelde zich open voor me. Tegelijkertijd merk je soms dat ze ook zelfstandig is, van nature nog vecht voor haar eigen persoontje. Toch heb ik vooral gezien dat ze geluk vertrouwt en de rust neemt dit de overhand te geven.

Klaar om naar school te gaan Een van de scholen, leerlingen van
Pudhu Punal

Ik weet zeker dat alle kinderen in de weeshuizen veel hebben meegemaakt. Dat maakt ook dat ze geluk intens ervaren wanneer ze dat geboden wordt. Ik heb aan de huismoeders en vooral Djozelin gezien dat zij zich met hart en ziel inzetten om dit geluk te geven.

Samen staan we sterk en met onze hulp kan het dus echt!
‘Morgen zal het vrede zijn, zal de zon je strelen,
zal de wereld weer een speeltuin zijn en kun je rustig spelen.....'

Adoptieouder Suzan Stolk en haar financieel geadopteerde kind Raja
Weeshuis Pudhu Udhayam,                    Djozelin is zeer geliefd Suzan en Raja Lakshmi

In Pudhu Punal hebben we al onze aandacht waar mogelijk verdeeld en elk kindje geprobeerd speciaal te laten voelen. We hebben alle kinderen geknuffeld en met eigen ogen mogen ervaren dat het project werelds is. Deze kinderen hebben zoiets moois, de zegen van een lieve, zorgzame familie om zich heen! Na een kus van Raja en heel veel positieve gevoelens (heb best soms een traantje gelaten, zo intens) hebben wij dit bezoek afgesloten.

Suzan Stolk.


Haar totale reisverslag kunt u lezen in haar reisdagboek http://suus10.waarbenjij.nu/