Stichting Childrenshome

financiele adoptie van weeskinderen in India

deel onze site:


Dit is een verslag van een adoptie-ouder die al jarenlang twee kinderen financieel ondersteunt van de organisatie DEET. Deze twee kinderen maken deel uit van het ondersteunings-programma DEET/Stichting Childrenshome



Mijn avontuur in India!

Een tijd geleden meldde iemand zich via linkedin met de vraag of ik gastcolleges wilde geven in India, Chennai. Ik had geen idee, maar het leek me wel leuk daar eindelijk de twee jongens die mijn zoontje Lennert en ik financieel ondersteunen, en het leek me ook interessant de school eens te bezoeken die we vanuit ons opleidingsinstituut Cirkels, in België, ondersteunen. Dus keek ik op de kaart, kreeg nog meer werkaanbiedingen en vroeg of ik met mijn kind en vriend kon komen. Ik besloot het te doen toen dat mogelijk bleek te zijn.

Twee maanden later al bevonden we ons in het stikhete India en hadden we moeite met ademhalen, met ‘t hoge vochtgehalte, met ‘t vreemde eten en drinken en met de drukte van de stad en het verkeer en zelfs met de overbeleefde vriendelijkheid van de Indiërs, die alles voor ons wilden doen alleen omdat ik een paar lessen en modules gaf…van die beleefdheden en van het socialiseren dat ze daar doen kunnen wij Nederlanders trouwens nog heel veel leren!



Nadat mijn werk in zowel Chennai als in Kovalam gedaan was vertrokken we met de auto, gelukkig met airco en een veilig rijdende chauffeur, van de westkust naar Madurai. Wat op de kaart een klein stukje rijden leek te gaan worden werd een zeven uur durende autorit door dorpjes, langs koeien en geiten en mensen en op wat stukken snelwegen waar we ons doodschrokken en bijna doodgereden werden door spookrijdende vrachtauto ‘s. Heftig.Maar mijn kind sliep veilig door en de oplettende jonge chauffeur had gelukkig zeer alert gereageerd, we kwamen midden in de nacht op bestemming, iedereen in het hotel was nog wakker en ontving ons vol egards en uiteindelijk lagen we prinsheerlijk in een schitterende kamer ergens in de wereld far away from home, nog maar een dag voordat we ‘onze’ jongetjes Mutukhalai en Santos zouden gaan zien, te slapen.


De volgende middag kwam Antoni van de organisatie Deet ons ophalen met de jongens bij zich, hand in hand kwamen ze aanlopen op het vijfsterren resort, een belachelijke tegenstelling in het moment zelf, maar we hebben het zo fijn gehad! We begonnen met buiten spelen, twee honkbalknuppels, een groot grasveld en twee ballen deden wonderen, kinderen overbruggen alle verschillen van welke aard ook door hun spel, dat geloofde ik altijd al en het gebeurde du moment dat de kadootjes uitgepakt waren en Lennert met ze naar buiten ging spelen, hij gooide de ballen op en de jongens sloegen met hun nieuwe knuppels het hele hotel terrein over, gaaf!



Na een uur spel en kadootjes gingen we op weg naar het kantoor van Deet waar we feestelijk ontvangen werden door ongeveer 1/3 van de kinderen, het was ook daar vakantie, dus alleen de kinderen uit het meest nabije dorp waren opgehaald om te vieren. We gingen zingen en kregen schriften om uit te delen en lennert heeft denk ik wel 1000 keer hun handen geschud en high five gedaan, of een boks aan de jongens gegeven. Het communiceren en het samenzijn met de kinderen daar was een groot feest. Dat dan werd afgesloten door een fiks onweer en het uitvallen van de elektriciteit. De kinderen werden per 25 in een riksja vervoerd, sardientjes in een blikje, en wij bleven daar met onze jongetjes eten, die niet goed wisten wat ze met de situatie aan moesten, aan een echte tafel zitten op een stoel, alsmaar Engelstalige gesprekken, allerlei gerechten en dan ook nog een grote hoeveelheid, ze deden hun best maar hun ogen waren groot en soms angstig. Ik gaf ze steeds aaien over hun haren en rug en schouders en klopjes op hun armen en handen. Toen we terugliepen en de avond tot een einde kwam voelde ik een handje in mijn hand, Santos naast me, twaalf jaar, stil, zwijgend, teruggetrokken type, heel serieus en zeer hulpvaardig pakte zomaar mijn hand en ik de zijne. Wat een moment.


De jongens gingen niet naar hun dorp maar naar hun opvanghuis. Een leuk gekleurd vrolijk centrum dat plaats biedt aan 80 kinderen die niet elke dag helemaal naar hun ouders huis of hut kunnen lopen. Ze slapen met vijftig jongens in een ruimte zoals mijn woonkamer is en met dertig meisjes in een ruimte zoals mijn slaapkamer. Gezellig vlak bij elkaar, ieder kind heeft een eigen koffer die op de stelling staat en buiten is een speelruimte met wat toestellen waar ze voetballen en spelen.


De volgende dag hebben we een quick bezoekje aan de meest beroemde enorme immense tempel gebracht, de school bezocht en opnieuw een warm welkom van de kinderen gekregen en met ze gespeeld. We hadden zo’n vijftig plastic speelgoed dieren mee en gingen de diertjes pakken en de geluiden nadoen met elkaar, super grappig en veel kinderen deden mee. Leuk en ontroerend. De directeur of hoofdonderwijzer toonde ons wat er van ons sponsergeld was gerepareerd en gekocht, een nieuw dak, allerlei leermateriaal, school uniformen en computers, cool! Sanitair stond buiten te pronken maar was onbruikbaar vanwege gebrek aan water en de kinderen bleven dus de vervuilde velden gebruiken als toilet.Een groot probleem in India.

Ik kreeg langzaam maar zeker ook een schrijnend gevoel, al die kindjes, al die mensen, kasteloosheid die ze verdoemt tot een arm leven waar zelfs sterven van de honger daily life is, zoals de vader van Muthukalai recentelijk gestorven was door gebrek aan gezondheid en weerstand.


Daarna gingen we beladen met giften naar ‘t centrum wat ik hierboven beschreef, de familie van de schooldirecteur woont daar en stelden hun grond beschikbaar om de kinderen op te vangen, we zaten er en speelden met de kinderen, Lennert voetbalde, de jongens speelden internationale spelletjes, hadden plezier en het was een hele ervaring om dat allemaal mee te maken. Kokosnoten werden uit de bomen gekapt en ons aangeboden als drinken en we genoten van het spel en de vreugde van de kinderen, ongelooflijk ontroerend. Ik weet niet of die kinderen veel blanke kinderen hebben meegemaakt, maar ze waren niet weg te slaan bij Lennert, die uiteindelijk bijna oververhit en uitgeput dolblij met zijn ‘broers’ aan kwam lopen en binnen wilde spelen. Maar er was geen binnen, alleen het ene gebouw en een veranda…


Wat verder nog op het programma stond was het ontmoeten van de weduwe, de moeder van Mutukhalai, en haar andere drie kinderen. Ook het ontmoeten van de ouders van Santos was gepland, maar de afstand was zo ver en het lopen zo intensief en de ontmoeting met de weduwe zo ingrijpend en aangrijpend dat we dat uiteindelijk, na uren wachten, tot de volgende keer hebben bewaard. De vrouw is jong en heeft haar man verloren, wat haar bij een grenzeloze armoede brengt, omdat ze nog een kleintje heeft en ook aan het werk moet, op het land, áls er werk is, als coolie. Zwaar mannenwerk. 

Op mijn vraag ( telkens vertaald door Antoni of door de leraar) of ze een opleiding wil volgen zegt ze dat ze te laat is. We bieden haar twee geiten aan die een stel vriendinnen en ik hebben bekostigd, pannen en borden en bekers en nieuwe kleding voor het hele gezin en wat kadootjes, en als Lennert van 8 jaar dan vertelt dat hij ook met een vriendje klusjes in de straat heeft gedaan om haar te helpen en haar wat geld geeft dat hij echt zelf heeft verdiend kan ik bijna niet meer stoppen met huilen.

Ik wil al haar kinderen verzorgen en haar erbij! Ik wil niet dat de wereld zo moeilijk in elkaar zit en ik wil niet dat er zoveel ongelijkheid bestaat…maar ik kan moeilijk mijn hele hebben en houden opgeven om hun te redden en ik kan hen ook niet meenemen, dus laten we het zo en omhels ik haar als zij wil buigen en kust zij Lennert zijn handjes en zijn we intens aangeraakt en stil door deze ontmoeting.


De spullen, ongeveer hetzelfde, voor de ouders van Santos laten we bij Santos in het centrum en we keren terug naar het hotel om ontstemd en met een verwend gevoel naar Nederland te keren.Hierbij wat foto s als illustratie.



We gaan volgend jaar vast en zeker weer. Na de Indiase zomer dan.
Uit de grond van mijn hart bedank ik, namens alle mensen die dat vergeten, Lia en Jan voor hun initiatief en voor zoveel goed werk.


Antoni en Prema, namens de Stichting Childrenshome, super bedankt voor de gastvrijheid.