|
Suzan Stolk bezoekt India en adoptiekind Raja Lakshmi!
Beste adoptieouders en sponsors,
Alweer een jaar geleden ben ik via internet terecht gekomen
bij de site van
Jan en Lia. Het professionele karakter in combinatie met de open communicatie sprak me gelijk aan. Ik heb dan ook niet lang hoeven
nadenken over de financiële adoptie van Raja Lakshmi.
Wat een prachtig meisje!
Wat zo eigenlijk onschuldig begon, resulteert nu in een
rondreis door
India en een bezoek aan het weeshuis Pudhu Punal, samen met mijn
vader. Een verre reis onderneem je niet zomaar, de wens om als vader
en dochter eens de grenzen van Europa te trotseren hadden we al langer.
De keuze voor juist deze reis werd zeker beïnvloed door de nieuwsbrieven
en reisverslagen van Jan en Lia, maar ook de tekening en foto’s die ik van
Raja mocht ontvangen. Het kan gewoon niet anders, India is een
prachtig kleurrijk land en de bijdrage die wij allemaal via Stichting
Childrenshome
leveren is iets om gewoon te moeten ervaren.
Onze reis start in het noorden en eindigt in het zuiden, met
een kort bezoek aan Raja! In mijn rugzak neem ik naast veel praktische
zaken, ook nuttige adviezen mee, zoals: ‘je kunt niet voor iedereen zorgen’ en
‘laat je normen en waarden los’. Tijdens een bezoek aan Jan en Lia hebben we
het hier ook nog over gehad. Een planning (zoals een dansles van de
kinderen) op dinsdag kan ook gerust een donderdag zijn……..
Over minder dan een week zijn we al in India. Ik heb er
ontzettend veel zin in en laat alles lekker over me heen komen. Of dat voldoende
is om de cultuurschok de baas te kunnen?
Als ik terug ben zal ik het jullie laten weten en alles
vertellen over het bezoek aan India, Pudhu Punal
en Raja!
Suzan Stolk
|
  |
| De entree van Pudhu Punal De kinderen in de rij voor een presentje
|
Lief, enthousiast en zo vrolijk! Pudhu Punal!
Het is al weer 10 weken
geleden, mijn bezoek aan India. Samen met mijn vader kijk ik terug op een
intensieve en indrukwekkende rondreis. Nog regelmatig hebben we het erover en
ik moet eerlijk bekennen dat wekelijks, zo niet dagelijks mijn gedachten me
weer even terug nemen naar diverse momenten van de reis.
Zo wandel ik het ene moment
nog richting de heilige Ganges en zie ik alleen maar mensen op me af komen;
mensen die je bekijken omdat je zo anders bent, mensen die je smeken om wat te
eten of wat geld. Het andere moment sta ik voor de Taj Mahal te genieten van
dit wereldwonder. Net zo makkelijk wandel ik door de moesson in het zuiden van
India naar een internetcafé om mijn laatste ervaringen van me af te schrijven.
Vandaag zijn het deze beelden die door mijn gedachten schieten, maar morgen
zullen het weer andere gedachten zijn. Stukje bij beetje krijgt alles zo een
plaatsje.
|
  |
|
Wat al meer een plekje heeft
gekregen en wat ik ook echt koester is ons bezoek aan de weeshuizen. Al eerder
heb ik daar wat over geschreven en wanneer ik dat teruglees, valt me op hoeveel
kleine details van dat bezoek ik niet wilde vergeten en hoe intens dit bezoek
voor mij en ook mijn vader was.
Tijdens onze reis heb ik in
veel grote steden kinderen ontmoet die zo vechten voor hun primaire
levensbehoefte, dat het kind in hen niet zichtbaar is.
Nog voor mijn bezoek aan
het weeshuis heb ik veel moeten denken aan een stukje tekst uit het lied
‘Morgen zal het vrede zijn' van Marco Borsato.
‘Maar al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit
jou?.............
mooie ogen zijn vergiftigd, zijn aan het geweld gewend.....
maar
niemand ziet hoe klein je bent.....
niemand ziet hoe klein je bent....'
Naarmate het bezoek aan Pudhu
Punal en Raja dichterbij kwam, sloeg de twijfel een beetje toe; kan het werkelijk
zo zijn dat deze kinderen het geluk weer kennen? Vanaf het moment van aankomst
tot het moment van vertrek heb ik zelf mogen ervaren dat dit kan. Vooral Raja
heeft me dit laten zien. Ze kende me niet, maar hield toch mijn hand vast,
stelde zich open voor me. Tegelijkertijd merk je soms dat ze ook zelfstandig
is, van nature nog vecht voor haar eigen persoontje. Toch heb ik vooral gezien
dat ze geluk vertrouwd en de rust neemt dit de overhand te geven.
|
  |
| Klaar om naar school te gaan Een van de scholen, leerlingen van Pudhu Punal |
|
Ik weet zeker dat alle
kinderen in de weeshuizen veel hebben meegemaakt. Dat maakt ook dat ze geluk
intens ervaren wanneer ze dat geboden wordt. Ik heb aan de huismoeders en
vooral Djozelin gezien dat zij zich met hart en ziel inzetten om dit geluk te
geven.
Samen staan we sterk en met onze hulp kan het dus echt!
‘Morgen zal het vrede zijn, zal de zon je
strelen,
zal de wereld weer een speeltuin zijn en kun je rustig spelen.....'
|
  |
Weeshuis Pudhu Udhayam, Suzan en Raja Lakshmi
Djozelin is zeer geliefd
|
|
In Pudhu Punal hebben we al onze aandacht waar mogelijk
verdeeld en elk kindje geprobeerd speciaal te laten voelen. We hebben alle kinderen
geknuffeld en met eigen ogen mogen ervaren dat het project werelds is.
Deze kinderen hebben zoiets moois, de zegen van een lieve, zorgzame familie om zich heen! Na een kus van Raja en heel veel positieve gevoelens
(heb best soms een traantje gelaten, zo intens)
hebben wij dit bezoek afgesloten.
Suzan Stolk,
Haar totale reisverslag kunt u lezen in haar reisdagboek http://suus10.waarbenjij.nu/ |
 |
|
